Ich habe beschlossen mich selbst zu recyclen 2006

Galerie Medial Berlin 2006

Ich habe beschlossen mich selbst zu recyclen – 2006

De noodzaak te recyclen. Zoals in haar jeugd de jas van haar broer veranderde in een jas voor haarzelf.
Hij was na de ingreep geen van beiden meer.

Een verregaand hedendaags spel met identiteit. Niets is meer wat het lijkt. Het verlangen te recyclen werd ingegeven door de last van een te grote erfenis: het verlangen de conserveringsdrang van de westerse kunstwereld te doorbreken. Kunst moet vervangbaar worden en vergankelijk zijn. Voor Maria Es is kunst een constante stroom van energie die niet gaat over mooi – lelijk of kostbaar. Haar recycle project begon in 2002 na twintig jaar schilderen. 

Wie recycled Rembrandt – Vermeer – Mondriaan?

Jezelf opheffen, de uiterste consequentie van een artistiek en creatief proces.

Er zijn voorbeelden van kunstenaars die hun werk gerecycled hebben (Roy Lichtenstein – Rob Scholten), maar dan in de betekenis van hergebruik van ideeën of afbeeldingen van andere kunstenaars. Maria Es gaat een stap verder. Zij recycled haar eigen schilderijen. Niet door ze over te schilderen, maar door aan het ‘oude’ schilderij nieuwe beeldelementen toe te voegen terwijl de oude zichtbaar blijven:

‘Es Cape’ Haar eerste recycle-schilderij draagt de titel ‘Es Cape’.

‘Vor dem Schrei’ Elk gerecycled schilderij draagt nu 2 jaartallen. In meerdere van haar ‘nieuwe’ schilderijen zijn de invloeden van Berlijn duidelijk zichtbaar. Zoals in het jongensportret. Het aanvankelijk onschuldig kijkende gezichtje -1997- krijgt in 2005 een dramatisch lading als hij door het silhouet van de ONYVA icoon kijkt. 

Een  Landschap wordt op zijn kant gesteld en bespeeld door de ONYVA icoon. 

De Wieg kantelt na de dood van haar zoon.