Ich habe beschlossen mich selbst zu recyclen 2006

Galerie Medial Berlin 2006

Ich habe beschlossen mich selbst zu recyclen – 2006

Jezelf opheffen, de uiterste consequentie van een artistiek en creatief proces, hoef je niet aan een ander over te laten.

Het leek mij interessant daar tijdens mijn leven al mee te beginnen. Er zijn voorbeelden te vinden van kunstenaars die gerecycled hebben (o.a. Roy Lichtenstein – Rob Scholten), maar dan in de betekenis van hergebruik van ideeën of afbeeldingen van andere kunstenaars. Maria Es gaat een stap verder. Zij recycled haar eigen schilderijen. Niet door deze over te schilderen, maar door nieuwe beeldelementen toe te voegen aan het oude schilderij wijzigt zij de emotie en daardoor de beleving van het schilderij, ingrijpend; terwijl het oude zichtbaar blijft; zoals in haar jeugd een jongensjas werd omgevormd tot jas voor een jonger zusje.

De noodzaak te recyclen

Een verregaand hedendaags spel met identiteit. Niets is meer wat het lijkt. Het verlangen te recyclen is ook ingegeven door de last van een te grote erfenis (wie recycled Rembrandt – Vermeer – Mondriaan?).  Het verlangen om de dwang-neurotisch conserveringsdrang van de westerse kunstwereld te doorbreken. Kunst moet vervangbaar worden en vergankelijk zijn. Voor Maria Es is kunst een constante stroom van energie die niet gaat over mooi – lelijk of kostbaar. Haar  recycle-projekt begon in 2002 na een lange periode van schilderen.

‘Es Cape’ 

Het eerste recycle-schilderij draagt de titel ‘Es Cape’.

‘Vor dem Schrei’

Elk gerecycled schilderij draagt nu 2 jaartallen. In meerdere van haar ‘nieuwe’ schilderijen zijn de invloeden van Berlijn duidelijk zichtbaar. Zoals in het kleine jongensportret. Het aanvankelijk onschuldig kijkende gezichtje -geschilderd in 1997, heeft door de bewerking in 2005 een dramatisch lading gekregen en kreeg de titel ‘Vor dem Schrei’.